Herkes Öldürür Sevdiğini!
Kulak verin sözlerime iyice,
Herkes öldürebilir sevdiğini
Kimi bir bakışıyla yapar bunu,
Kimi dalkavukça sözlerle,
Korkaklar öpücük ile öldürür,
Yürekliler kılıç darbeleriyle!
Kimi gençken öldürür sevdiğini
Kimileri yaşlı iken öldürür;
Şehvetli ellerle öldürür kimi
Kimi altından ellerle öldürür;
Merhametli kişi bıçak kullanır
Çünkü bıçakla ölen çabuk soğur.
Kimi aşk kısadır, kimi uzundur,
Kimi satar kimi de satın alır;
Kimi gözyaşı döker öldürürken,
Kimi kılı kıpırdamadan öldürür;
Herkes öldürebilir sevdiğini
Ama herkes öldürdü diye ölmez.
‘”ama” diyeceksen söyleme öncesini.
Çöl etkisi yapıyor.
Çok sıcakken soğuyorum aniden.
Bir dahaki ısınışı beklemiyor benliğim:
Kum oluyor,
Toparlanamıyorum.. ‘
Artık yoksun…Bu yokluk,hiçbir varlığın karşılığı değil…yalnızca akılalmaz bir boşluk,bir tat eksikliği,bir ses kopukluğu…Kör olmak değil,sonradan kör olmak gibi bir yokluk…
Hiç anlamadığım bir dilde şarkılar dinliyorum. Müzik evrenseldir derler ya, tam da öyle. Melodilerin beni içine alıp savurması yok mu, var işte. Hani bazı duygular vardır, ortaktır. Yalnızlık mesela. Herkes için aynıdır. Farklı şekillerde yaşadığımızı düşünsekte birbirimizden bizi ayıracak, bizi birbirimize düşürecek gibi bozamazlar. Kimsenin buna gücü yetmez…