…bir kere sever insan, bende sende denedim şansımı…

Gelin arabasının önünü kesen çocuklara verilen zarf gibi bomboş çıkıyorum sana… Her ne kadar plakasında ‘Mutluyuz’ yazsa da…

Kin tutmaz kalemim , bilirsin. Sen kapatsanda c/ismimin üstüne son sayfanı , bu masalın devamını bir ömür bekler yüreğim.. Sana git diyebilmek için kaç alfabe satın aldım z/amansız pazarlıklarla bilsen. Tüm kırgınlıklarımı çıkarıp kumbaramdan saydım , bir ´ git ´ etmedi.. Yanında ‘me’si olmayan bir git yakışıtırılmadı…

Cilalanmış fayansları batır… Takım elbiseleri batır… Karşılıksız aşkını batır… Ulaşamadığın şehirlerin gemilerini batır! Sesinin kötü olmasına aldırmadan söyle şarkını… Bağır!..Tanımadığın insana sarılamıyorsan , yastığına sarıl!.

Düş Sokağı Sakinlerinden …

Senden başka herkes yetersizdir, eksiktir, faydasızdır. Sen başkasındır bu yüzden seni hep severim.

Olur da olamazsam buralarda,
yanağındaki küçük çukura saklanmak istiyorum.
Uyumak yüzyıllarca uyumak…

“Belki de insanlar kendi kendilerini düşünmek, hayaller kurmak için yeteri kadar yalnız kalamadıklarından anlayışsız oluyorlardı.”

Yusuf Atılgan – Aylak Adam