Maçın zorluğunu bir yana bırakmıştım, Alpaslan abinin vefatından 24 saat sonra oynanacak bir maçtı bu.(dün gece oynandı) Stadda olupda maçı seyretmeyi yada destek vermeyi kaldıramazdım sanırım. Alpaslan abinin vefat ettigini duydugumda hiç olmayacak kadar göz yaşı akıttım, hernekadar akıtmamaya çalışsamda. Bir insan hiçbir şekilde reelde görüşmemiş tanışmamış bir insan için okadar üzülürmü? Üzülüyormuş demekki abi, ua forumdaki yazıları olsun gerek, gazetelerdeki yazıları olsun gerek onu sevmeme artar ve yeterdi. Heleki Galatasaraylılığını hiç hesaba katmıyorum.(En kral gs taraftarıydı.) Dün akşam okadar zor olduki, maçı seyretmeye kafeye gittim, maçın ilk 5 dakikasında matemin olacağına herkes inanıyordu ama ilk yarı boyunca bu kadar olmasını beklemiyordu kimse. Dayanamadım abi onca insanın ortasında ellerimi gözlerime götürmekten çekinemedim. O an o stadda olmayı beceremezdim sanırım, çok zordu abi olsa gerek abi ya. O tezahüratlarda duygulanmamak imkansızdı. Bu acının varken alınan galibiyete sevinemedim bile..

Toprağın bol olsun alpaslan abi.. Tribünden 1 eksik, cennette 1 fazlayız. Gidişin bile metin gibi oldu 🙁

Testere filmi hayranlarına sevindirici bir haber 🙂 24 ekim 2008’de vizyona giriyor. Yeni serinin fragmanını izlemek istiyorsanız http://www.saw5.com/site/index.html buraya doğum tarhinizi girin, 18 yaşından büyükseniz farklı bir fragman seyrediceksiniz, 18 yaşından küçükseniz daha başka bir fragman seyrediceksiniz.

uykusuz gecelerin ardından uykuya doymuş bir şekilde yataktan uyanıp birşeyler karalamak ne güzel (: öyle 1 hafta geçirdimki hayatımda bundan daha çok stres yaşayabileceğim, daha çok sorun yaşayabilecegim bir haftam daha olmaz inşallah. Allahım sen benim geçirdigim o 1 haftayı sürekli yaşayanlara sabır ver, çok zor birşey.

Tekrar bloguma girip, yazı yazacak kadar kendimi iyi hissetmek çok güzel birşey 😀

“duvarıma astığım mektuplarını -ki hep aynı şeyi tekrarlıyorlar- düzeltmek için ne kadar da uğraşsam, rüzgâr her seferinde gerisin geri çeviriyor… rüzgâr, yazıları duvardan yana döndürüyor ve ben onları okumak için rüzgârla savaşıyorum… okutmuyor rüzgâr. öyle hızlı esmek istiyor ki rüzgâr, tüm harfler birbirine karışsın, anlamsız olsun tüm yazılanlar… zaten bu halleriyle bile ne kadar anlamsızlar…… az kaldı… mektuplar dayanamayıp düşmeye başlayacaklar, bir iki kere yerlerine iğnelenecekler teker teker.
bir iki üç daha sonra yerde kalacaklar bir süre. rüzgâr orada da rahat bırakmayacak onları (seni) odadan odaya, duvardan duvara savuracak ve yazdığın her harf düşecek. hiç bozulmamış sayfalar kalana dek…ve ben, gün be gün odamda savrulmuş tüm o kelimeleri bulacağım;
yatağımın kenarına ilişmiş “seviyorum“, kaloriferin altına kaçmış “üşüme artık“, kitap rafının arkasında “sev beni, olur mu?” mutfakta, baharat dolabına sıkışmış “yanındayım“, yüklüğe nasıl da girmiş “sevişmelerimiz“, camın kenarındaki menekşelerin içinden çıktı “kokun“, defterimin arasında saklıyorum “gitmesen olmaz mı?“…
kelimeleri birleştirmek istiyorum bazen. seni tamamlamak umuduyla, ama her seferinde anlamsız cümleler çarpıyor suratıma… kar tanelerine dönüşmüş tüm kelimeler; rüzgâr estikçe odamda, tüm kelimeler yağıyor üstüme!

Kendine dair birşeyler bulabiliyor insan, teşekkürler çıplakayaklar…