Siyah giymek mecburi

Oysa çıplaktık daha dün

Sen hayvanlardan bahsetmiyordun…

Özele girmek istemiyorum

Sonuçta şiir dediğin de

Kamuya açık kelimeler kumpanyası

Bak şimdi

İnat değil mi; olabildiğince açık anlatıyorum:

Saçmalamak zaruret katsayısını egale ededursun

Cümlede anlamı devirmek için ihtilal niyetli fazladan birkaç öge dursun

Kahır yaz yanına

Hayli betimle sonra

Sen statik olmayansın

Her şey bu yüzden

Nedir o?

Kırmızı alev

Nedir?

Sigara

Er geç sönecek

Eylemsizlik fiilen bir suç

Oysa işleyen izmarit ışıldar

Ve içine çekmeden içilen sigaralar

Asla bir suç sayılmadılar

Göğe baktım sonra

Gökyüzü var

Yere baktım

Yüzün düşmüş

Aldım minik parmaklarını

Kafa kağıdımı çizdim

İsim

Şehir

Ülke

Bitki

Hayvan

Eşya

Sigara

Sonra bir

Sonra bir daha

Yiğit Güralp

Bazı çocukların
Tek oyuncağıdır toprak
Çamurun topraktan geldiğini
Kendinin de nere gideceğini
Erkenden bilirler onlar

Sen hiç elleri nasırlı
Bir çocuk gördün mü?

Ellerim büyüdükçe ben
Daha da sevdim seni
Anlamlar yükledim sana
Anlamlardan habersizdin
Her cümlenin öznesiyle ilgilenir
Yüklemiyse sana
Pek komünist gelirdi
Bilmezdin üstelik
Sevgi emek demekti
Sevgiyi savunanlarsa sence
Anarşist kimselerdi
Anlamlar yükledim sana
Anlamlardan habersizdin

Yüzüne baktıkça hatırlıyorum şimdi
Her baktığımda hatırlıyorum
Adı aşk
Böyle bir şey vardı
Hem tanıdık
Hem çok paslı
Hem gerçek
Hem yarınsız

Hani bazı şeyler
Yüzyılda bir olur ya
Sen güneştin, bense ay
Tutuldum sana
Ve karardı dünya

Yaz!
Yaz şimdi…
Al eline yazgının
Zamandan kalemini
Şu ömrüme sen gibi
Bir sevda daha yaz

Al!
Sen sen ol
Ansızın al ahımı
Nasıl olsa acısı
Aheste aheste çıkacak
Sanma ki bir gün gelecek
İnsan denen o hayvan
Zulmetmekten bıkacak

Gerçi hoş
Senin için şimdi
Tanrılığa soyunmuş diyorlar
Yaz o zaman
Al eline yazgının
Zamandan kalemini
Şu ömrüme sen gibi
Bir sevda daha yaz

Hükmetmek neyine senin
Aşk senin neyine
Adını bile bilmezsin
Hadi bildin diyelim
İsmiyle seslensen
Dönüp bakmaz sana
Bense sevdim seni
Beni bildin mi?
Sen hiç elleri nasırlı
Bir çocuğu sevdin mi?

Yiğit Güralp

Zamanla seversin her şeyi
Kedini, köpeğini, kuşunu
Astını, üstünü
Hatta eşini, dostunu
Yar sevmek öyle mi?
Bir bakışın yarasıdır
Bir gülüşe de bakar çoğu
Korkuları kreşe bırakırsan
Biraz yüreğin de varsa hani
Bir an sürer
Seni seviyorum demek
İnan o kadar ani

Kalfalık uzun iş doğrusu
Ustalığınsa epey zamanı var
Bense seviyorum seni
Bu işe bugün başladım
Önce gözlerini sevdim
Gözlerin bana seni getirdi
Sonrası…?
Sonrası yok…
Gözlerine doyamadım ki daha
Tanıdıkça sevenler
Sevdikçe doyanlardır
Doyulmak mı istiyorsun
Sevilmek mi istiyorsun
Sevmek benim işim
Sen sevildiğini bilesin
Ne kadar tecrübeliysen
Onca hasarsız sevilmiyor
Ha şunu da bilesin

Seni seviyorum derken
Başka hiç bir şeyi düşünmem ben
Tarih öncesi çağlar gelmez aklıma
Yaklaşan bulutları düşünmem
Ne Brütüs’ün Sezar’ı vuruşu
Ne bir aslanın avını parçalayışı
Hepsi kendi sorunu
Bense seni seviyorum
Seni seviyorum derken
Her kelimesi doğru
Kurduğum cümlenin
Yüklemi ne, öznesi kim
Gayet iyi biliyorum
Tamlamadaki “sen” sensin
Ve ben de seni “seviyorum”

Yiğit Güralp

Meğerse bu yokluğun için planladığım bir işkenceden başka bir şey değilmiş…
Senden önce belki evet ama senden sonra sensiz geçen gün de ne demek…

Bilinçsizce bile olsa böyle bir ayrıntıyı
nasıl hesaba katamadım diye kendime kızıyorum…

Bu yazdıklarım kimine göre bir deliden mektuplar gibi belki de… Kim bilir…
Kimisi de tanrıdan böyle bir aşk dileyecek yazdıklarımı düşündükçe…

Yine de bazı şeylerin sen gidince farkına vardım…

Ne çok apartmanın varmış senin…
Sen hangi boş vaktinde diktin ismini taşıyan onca binayı…

Ya içinde adın geçen onca şarkıya ne demeli…

Sanki giderken her yere adını bırakmışsın…
Seni unutmanın mümkün olmadığını bir kere daha anlayabileyim diye

Dün valiliğe dilekçe yazdım… Şehrin girişindeki yazıyı değiştirmeleri için…
Hala nüfus 13 milyon yazıyor…

Gelen cevapta ne yazsa beğenirsin…
“Yasal olarak ancak çok büyük ve önemli göçlerde rakam değişebilmektedir”

Oysa bu gidiş benim için çok önemli anlamıyor musunuz? O gitti…
Benim için bir kişi vardı bu şehirde geri kalan
12 milyon 999bin 999′uyla zaten anlaşamazdım ben…

Ama boşuna dil döktüm adamlara… Suçlusun…
Gidişin onlara göre bile yasal değil… Hele bizim için asla adil değil…
Ama biliyorum… Eminim gitmeyi de istememişindir sen…
Ama mecburdun gitmeye, anlıyorum…

Bilirsin korkularımızdı bunlar zaten…
Tüm olanlar Avrupa’nın en güçlü takımıymış bizi yendiler…
Defansta hiç hata yapmadık, ama hücumda zayıftık… Yenildik…

İşte böyle sevgilim…
Bir baktım. Şehrin her yerinde sen vardın…
Gürültüler sesine benzemiyordu…
Bana seni düşündürdü.
Zamanda geriye gittim… Dönüşüm hep sensizdi

Hasretini her gün gördüm, dolaştım…
Anladım… Bu ayrılık boyunca her gün…
Yokluğunla savaştım…

YİĞİT GÜRALP

İki eli yakamda da değil üstelik
Elleri yok sevdanın
Gözleri kör
Dudakları mühür
Yok etmek istediğin
Bir çıban gibi bazen
Sen kurtulmak istedikçe
O git gide büyür

Ne doğu ne batı
Ne kuzey ne de güney
Saklanacak bir tek köşe yok
Hangi kutba kaçsan
Ufukta kızılca durur aşk
Yasak bir elma gibi
Isırılsın ister her an
Direnmek boşuna belki
Çeker… Seni de… Aşk…

Anlarsın ki bir deli sevda var
İnkar ettikçe aklındayım diye
Haykırıp duran şakaklarında
Ve bir anda yok olmak da var
O mıknatıs tozu sürülmüşçesine
Karşı konulmaz dudaklarında

yiğit güralp