Zamanla seversin her şeyi
Kedini, köpeğini, kuşunu
Astını, üstünü
Hatta eşini, dostunu
Yar sevmek öyle mi?
Bir bakışın yarasıdır
Bir gülüşe de bakar çoğu
Korkuları kreşe bırakırsan
Biraz yüreğin de varsa hani
Bir an sürer
Seni seviyorum demek
İnan o kadar ani

Kalfalık uzun iş doğrusu
Ustalığınsa epey zamanı var
Bense seviyorum seni
Bu işe bugün başladım
Önce gözlerini sevdim
Gözlerin bana seni getirdi
Sonrası…?
Sonrası yok…
Gözlerine doyamadım ki daha
Tanıdıkça sevenler
Sevdikçe doyanlardır
Doyulmak mı istiyorsun
Sevilmek mi istiyorsun
Sevmek benim işim
Sen sevildiğini bilesin
Ne kadar tecrübeliysen
Onca hasarsız sevilmiyor
Ha şunu da bilesin

Seni seviyorum derken
Başka hiç bir şeyi düşünmem ben
Tarih öncesi çağlar gelmez aklıma
Yaklaşan bulutları düşünmem
Ne Brütüs’ün Sezar’ı vuruşu
Ne bir aslanın avını parçalayışı
Hepsi kendi sorunu
Bense seni seviyorum
Seni seviyorum derken
Her kelimesi doğru
Kurduğum cümlenin
Yüklemi ne, öznesi kim
Gayet iyi biliyorum
Tamlamadaki “sen” sensin
Ve ben de seni “seviyorum”

Yiğit Güralp