...bir kere sever insan, bende sende denedim şansımı... » doludizgin yıllar

Yokluğunla…

admin — Sat, 18 Apr 2009 08:40:50 +0000

Odanın en can alıcı yerine bir çetele hazırlar her günü işaretlerim diye düşünmüştüm Bu belki de bazı şeyleri kolaylaştıracak zannetmiştim… Ama olmadı

Meğerse bu yokluğun için planladığım bir işkenceden başka bir şey değilmiş…
Senden önce belki evet ama senden sonra sensiz geçen gün de ne demek…

Bilinçsizce bile olsa böyle bir ayrıntıyı
nasıl hesaba katamadım diye kendime kızıyorum…

Bu yazdıklarım kimine göre bir deliden mektuplar gibi belki de… Kim bilir…
Kimisi de tanrıdan böyle bir aşk dileyecek yazdıklarımı düşündükçe…

Yine de bazı şeylerin sen gidince farkına vardım…

Ne çok apartmanın varmış senin…
Sen hangi boş vaktinde diktin ismini taşıyan onca binayı…

Ya içinde adın geçen onca şarkıya ne demeli…

Sanki giderken her yere adını bırakmışsın…
Seni unutmanın mümkün olmadığını bir kere daha anlayabileyim diye

Dün valiliğe dilekçe yazdım… Şehrin girişindeki yazıyı değiştirmeleri için…
Hala nüfus 13 milyon yazıyor…

Gelen cevapta ne yazsa beğenirsin…
“Yasal olarak ancak çok büyük ve önemli göçlerde rakam değişebilmektedir”

Oysa bu gidiş benim için çok önemli anlamıyor musunuz? O gitti…
Benim için bir kişi vardı bu şehirde geri kalan
12 milyon 999bin 999′uyla zaten anlaşamazdım ben…

Ama boşuna dil döktüm adamlara… Suçlusun…
Gidişin onlara göre bile yasal değil… Hele bizim için asla adil değil…
Ama biliyorum… Eminim gitmeyi de istememişindir sen…
Ama mecburdun gitmeye, anlıyorum…

Bilirsin korkularımızdı bunlar zaten…
Tüm olanlar Avrupa’nın en güçlü takımıymış bizi yendiler…
Defansta hiç hata yapmadık, ama hücumda zayıftık… Yenildik…

İşte böyle sevgilim…
Bir baktım. Şehrin her yerinde sen vardın…
Gürültüler sesine benzemiyordu…
Bana seni düşündürdü.
Zamanda geriye gittim… Dönüşüm hep sensizdi

Hasretini her gün gördüm, dolaştım…
Anladım… Bu ayrılık boyunca her gün…
Yokluğunla savaştım…

YİĞİT GÜRALP

Çekti beni aşk, karşı koyamadım.

admin — Thu, 26 Feb 2009 15:35:21 +0000

Çekti beni aşk
Karşı koyamadım
Ne itebildim
Ne tükenip bitebildim
Çekti… Beni… Aşk…

İki eli yakamda da değil üstelik
Elleri yok sevdanın
Gözleri kör
Dudakları mühür
Yok etmek istediğin
Bir çıban gibi bazen
Sen kurtulmak istedikçe
O git gide büyür

Ne doğu ne batı
Ne kuzey ne de güney
Saklanacak bir tek köşe yok
Hangi kutba kaçsan
Ufukta kızılca durur aşk
Yasak bir elma gibi
Isırılsın ister her an
Direnmek boşuna belki
Çeker… Seni de… Aşk…

Anlarsın ki bir deli sevda var
İnkar ettikçe aklındayım diye
Haykırıp duran şakaklarında
Ve bir anda yok olmak da var
O mıknatıs tozu sürülmüşçesine
Karşı konulmaz dudaklarında

yiğit güralp

ağlatan şeyleri sevmek..

admin — Tue, 25 Nov 2008 17:19:41 +0000

İnsan neden ağladığı şeyi daha çok sever? 11-12 bölüm önce yaklaşık 2,5-3 ay önce yani sonbahar adında bir dizi başladı star tv’de. ilk fragmanını seyrettiğimde erkan petekkaya’yı görünce bu dizi tutar demiştim(duygusallıktan olsa gerek) zaman geçti dizinin bölümü ilerledikçe tiryakisi oluyorsun dizinin, geçenlerde(3 hafta önce) dizi 1 hafta oynamadı, maç’a yada başka birşeye denk geldi o hafta yoktu dizi o hafta diziyi seyredemedim dün oynayan bölümünüde seyredemedim. 2 saat önce açtım netten seyrettim ve hayatımda bir dizide bu kadar göz yaşı akıttığımı hatırlamıyorum, hani derler ya erkekler ağlamaz… bu hiç bana göre birşey değil sanırım, ben ağlarım abi… Göz yaşımı boşaltmam gereken anlar oluyor belkide yaşanılanların birikintisini göz yaşımla dışarıya akıtıp rahatlayabiliyorum. Bu dizide emeği geçen herkese teşekkür ediyorum(belki burayı okurlar :p), mükemmel bir konusu var ve şuan tv’de oynayan en iyi aşk dizisi.. sürekli izlediğim 4 dizi var, takip edebildiğim kadarıyla. Doludizgin yıllar, sonbahar, arka sıradakiler ve kurtlar vadisi. TV’de bunların dışında izlenebilinecek hiçbirşey kalmadı.