Zamanla seversin her şeyi
Kedini, köpeğini, kuşunu
Astını, üstünü
Hatta eşini, dostunu
Yar sevmek öyle mi?
Bir bakışın yarasıdır
Bir gülüşe de bakar çoğu
Korkuları kreşe bırakırsan
Biraz yüreğin de varsa hani
Bir an sürer
Seni seviyorum demek
İnan o kadar ani

Kalfalık uzun iş doğrusu
Ustalığınsa epey zamanı var
Bense seviyorum seni
Bu işe bugün başladım
Önce gözlerini sevdim
Gözlerin bana seni getirdi
Sonrası…?
Sonrası yok…
Gözlerine doyamadım ki daha
Tanıdıkça sevenler
Sevdikçe doyanlardır
Doyulmak mı istiyorsun
Sevilmek mi istiyorsun
Sevmek benim işim
Sen sevildiğini bilesin
Ne kadar tecrübeliysen
Onca hasarsız sevilmiyor
Ha şunu da bilesin

Seni seviyorum derken
Başka hiç bir şeyi düşünmem ben
Tarih öncesi çağlar gelmez aklıma
Yaklaşan bulutları düşünmem
Ne Brütüs’ün Sezar’ı vuruşu
Ne bir aslanın avını parçalayışı
Hepsi kendi sorunu
Bense seni seviyorum
Seni seviyorum derken
Her kelimesi doğru
Kurduğum cümlenin
Yüklemi ne, öznesi kim
Gayet iyi biliyorum
Tamlamadaki “sen” sensin
Ve ben de seni “seviyorum”

Yiğit Güralp

Alev alev yanıyorum
Buzlarım çözülüyor aşka
Gardım düşüyor tutamıyorum
Korkuyorum bakışların çarpınca bana

Biliyorum ki sonum olacaksın.
Korkuyorum ki sonum olacaksın.
İstiyorum ki son’um olasın.
İlk’im olduğun gibi Son’um olasın.
Senin doğru zamanların çoktan harcanıp gitmiş sevgilim. Senin suçun değil bana yanlış zamanlarda gelmen. Yada benim sana gelmem en yanlış zamanında. Zamanlarımız uymasa da benim için erken olan sana geç kalmış olsa da seviyorum seni.

Alev alev yandığım doğru
Küllerinden doğar mıyım sana doğru
Kendimi arıyorken olmaktan korktuğum Yerdeyim
Sendeyim

Hep doğru zamanda doğru yerde olur diye düşünürdüm aşkı. Oysa ben aşkı bulduğumda yanlış zamanındaydım hayatının ve en yanlış yerinde. Düşündüğün gibi yaşanmasa da hayat seviyorum seninle hayatımı. Sen ve hayatım. Aynı anlamı taşımaya başlasa da sensizlik hayatımın sonu olacak olsa da;
Al beni
Ne
Yaparsan
Yap!..

Al beni
Ne
Yaparsan
Yap!.

Güzel şarkıdır, öneririm.

Sular kesildi.. Kaybettim seni.. Daha demin yüzümü sürmüştüm sana ve içmiştim bardaktaki “seni”..
İçi senle dolu bir şişe daha buldum mutfakta.. Kapağını açtım, işte orda duruyordu yokluğun..
Devirdim şişeyi, resmin döküldü avuçlarıma..
Hayat vermiyordun belki ama hayatım senle devam ediyordu..

Ayna kırıldı.. Kaybettim seni.. Daha demin sana bakmıştım karşısında..
Yerdeki parçalara baktım.. Binlerce “sen” vardı yerde..
Bir tane “sen” aldım yerden, geri kalan yokluğun daha bir fazlaydı elimdekinden..
Yüzüne baktım.. Solgundu.. Ağlamıyordu ama dokunsan ağlayacaktı..
Diğer ‘sen’lere baktım.. Hepsinin yüzünde aynı ifade bana bakıyorlardı..
“Ben sana ne yaptım?” dedim.. Ağzın kıpırdadı, sesini duyamadım..

Elime aldım telefonu.. Niyetim seni aramaktı.. Arayamazdım ki zaten..
Sesini duyma hayalim vardı, o da yok olmuştu kaşla göz arasında..

Saatim durdu.. Seni kaybettim.. Yokluğuna akrep, varlığına yelkovan demişlerdi bilenler..
Yelkovanın akrebe uyduğunu, akrebin uyumaya dünden razı olduğunu anladım düşününce..
Ben ikisine de düşmandım senden beri.. İkisinden de kurtuldum sonunda..
Zaman mefhumumu yitirdim senin yokluğunda..
Hepsi aynıydı işte; ya sana beş vardı, ya seni beş geçiyordu..

Seni düşündüm, beni kaybettim.. Sana giden yollar bana kapalıydı..
Senle dolu mekânlar benden uzaktı.. Benle dolu mekânlar, özlem kokuyordu..
Bir yol aradım varlığına çıkan.. Varlar yok oldu.. Yoklar zaten yoktu..

Sesim kesildi.. Seni kaybettim.. Yokluğun vardı.. Varlığın semtimde bulunmuyordu..

Düşündüm; sen mi bende yoktun, yoksa ben mi sende yok oldum?
Aslında ikisi aynı fakat birbirlerinden farklıydılar..
Düşündüm, vazgeçtim..
Seni düşününce ben, kendimi kaybediyordum seni bulmak için..
Seni de kaybedip hayalinden oluyordum..
İkisini de başaramıyordum sonunda..
En iyisi ben;
neyse…

Son nefes menzilimde, ahirimin evveli
Gözlerinde cenneti gezdiğim, ab-ı hayat
Sözleri biriktirip, harcadığım yüreğim
Kırılmış satırlara yağmurunu dökerken
Gecenin arkasında, şakağıma son feryat
Balyoz gibi iniyor ve şimdi
Susuyorum

Gül kokusu seherde, yalnızlık geniz yakar
Dokunduğun yapraklar, ruhsatsız ve fedakâr
Gölgesi lal olmanın düşlerini titretir
Yine çaresizlikle asarsın sözü gize
Gözyaşında boğulur alev almış her dize
Bekleyip bakıyorum karanlığın koynunda
Hasbıhalim fezada ve şimdi
Susuyorum….
benim için en önmeli ve asıl olan sevdama….Başka hayatlar da yaşansa sevdası başkalarında da olsa gerçek sevenlere olsun bu şiirim..kim okur bilinmez ama umarım bir gün güzel bir yorumdur densin..oluruz ya da olmayız… (Gerçek sevgi sevdiğinin mutlu olmasını isteyendir.. ben bunu istedim).

Sitemizin müdavimlerinden Sad_E arkadaşımızın bir şiire yorum olarak yaptığı yorumu paylaşıyorum sizlerle.