Ağzımda karşı konulamaz acı bir tat vardı ya neyse…

Ay ışığı parıldarken suların üzerinde ,

Bakarken sulara anlık

İfadelerle parıldamayıverişim suların üzerinde,

Korkularıma yenik düşüşüm

Ve terkedişim sessizliğimi

Yalın ayak ve kanayan ellerle,

Derken özüme dönüşüm.

Ben öldüğüm zaman kaybederim ancak göğsümdeki muskamı

Ve dillendiremediğim kelimelerimi.

Dirimimde bu yüzdendir bilirim.

Varsın hayat razı olmasın benden neyleyim.

Neyleyim benmi yaktım kanayan yerinden şehri?

Benmi öldürdüm

Ağaçların üzerindeki kemirgen kurtları karıncaları börtü böceği?Hesabını sormayın bana ben öldürmedim.

Ben ancak kendi ölümümden sorumluyum.

Soluduğum havanın içerisinde oksijen sayısından

Ve ne şekilde tükettiğimden sorumluyum.

Ben bir gülü dalından koparırken

Bir damla koklayamadığım için gülün bükülen boynundan sorumluyum.

Tenhalarda sessiz sedasız haykırışlarımdan sorumluyum.

Issız bir sahil kenarındaydı bıraktığımda ruhumun bir parçası.

Yalın ayak ve çıplak vucutla çıkmalıydım

Vahası bile olmayan ateş çölüne.

Bir cebimde ne serin suları taşıyabildim

Nede heran soğuk sular dökünebildim yanan ellerimden.

Ayaklarım yanarken daha bir piştim

Daha bir güzelleştim bağrımdan ve alnımdan.

Derken bir kelebek öptü beni kızaran yanaklarımdan.

Melankolik bir aşığım ben… Bu yüzden ruhum buradan vazgeçemiyor….melankolinin diğer anlamı… klasiktir. tutkudur. bağlılıktır…Ve geçmiştir. Melankoli. anıdır… o Yüzden değerlidir….kolik…hasta demek, bağımlı demek .. şiire duygulara Aşkaaaaaaaaa. İçimde ki melankolimmmmmmmmmmm ))

Bu yüzden “gözden ırak olan gönülden de ırak olur” sözü, SEN olamayan BEN’ler için doğru olsa gerek. SEN olmayı başarabilseydik maddi mesafelerin bir önemi olmaz, gözümüzden ıraklık, gönlümüzdeki ıraklığa engel olurdu.Biz BEN’likleri ne zaman aşarsak SEN’likler o kadar yanı başımızda olacak. “Gerçek aşk” da bu olsa gerek. SEN-BEN değil, sevdiğimizle bir olmak.

BEN’ini Leylası ile SEN yapan Mecnun’a “adın ne?” diye sorduklarında, “Leyla” diye cevap vermişti. Mecnun’un karşısına bir gün Leyla çıktığında, önce onu tanıyamamış, Leyla olduğunu anladığında ise ona şunları söylemişti; “Bir bütün idim ben Leylâ ile. Sense Leylâ’yım diyorsun. Sen Leylâ isen eğer; beni yakmaya hayalin yeter, takatim yok sana kavuşmaya. Varlığı olmayan bir zerreye aynadan ne fayda? Canım gideli hayli zamandır, cismindeki bir başka candır; bir özge candır. Sensin beni benden ayıran, uzaklaştıran. Ben yokum, senin tecellin var. Vuslatının ağır yükünü kaldıramam ki. Önceleri sen vardın, şimdi ben yok oldum. Manevi dünyamda dostum daima sensin.”(*) Leyla öldüğünde ise Mecnun’a “Leyla ölmedi mi?” diye sorduklarında “Hayır, BEN Leyla’yım” diye cevap vermişti.

(alıntı) uzun bir süredir takip ediyorumm. Ve güncellenmesi lazım.. Alıntı da olsa cevap olarak yazmak istedim….